Historia pewnej milosci...

 Kilka lat temu dziewczyna poznala chlopaka. Ona - dwudziestolatka, studentka, wesola i spontaniczna. On - cztery lata starszy, po dlugim zwiazku, szukajacy stalosci i prawdziwej milosci. Poznali sie i zakochali, choc mijali sie od lat na tym samym osiedlu zagladajac na siebie z ciekawoscia, czasem rzucajac krotkie "czesc".
 Milosc wybuchla i zaskoczyla nie tylko owa pare, ale i otoczenie, ktore po 2 tygodniach dowiedzialo sie, ze sa zareczeni. Pochlonieci uczuciem i namietnoscia wierzyli, ze teraz juz bedzie tak zawsze, na zawsze. Zamieszkali razem, bo nie mogli bez siebie zyc, oddychac, a pocalunki przerywal im przedluzajacy sie i meczacy kaszel chlopaka. Nie mogl on doleczyc sie z grypy i stawal sie coraz bardziej zmeczony.
 Po kilku tygodniach zauwazyli, ze w miejscu, w ktorym uderzyl sie w noge zaczyna rosnac guz. Nie przejmowali sie tym tak bardzo, choc kolano coraz bardziej puchlo i bolalo. Bardziej nie do zniesienia byl  ten nieprzerwany kaszel.
 Dziewczyna i chlopak trwali razem w milosci planujac slub no bo "przeciez ze wszystkim sobie poradzimy, wszystko bedzie dobrze". Zglosili sie w koncu do lekarza i chlopak trafil do szpitala. Przez 2 tygodnie lezal w szpitalu bez sensu, a w tym czasie guz urosl do rozmiarow kokosa. Po tym jak bojazliwi i lekkomyslni lekarze zaproponowali chlopakowi badanie wycinku guza, on wrzasnal na nich: "Albo wycinacie mi go w calosci, albo wypiszcie do domu!" Operacja odbyla sie juz w innym szpitalu, jednym z najlepszych w Polsce.
 Guz wyciety, kaszel dalej trwal. Kaszel, ktory rozrywal serce wszystkich, ktorzy kochali chlopaka, a ktorzy nie mogli patrzec na jego cierpienie. Znowu czekanie, a po dwoch miesiacach (!) wynik. Nowotwor drobnokomorkowy, zlosliwy, z przerzutami do pluc. Rozpacz. Placz. Bezsilnosc. Az w koncu silna wola walki. "No przeciez damy rade! Za kilka miesiecy slub. Wtedy juz bede zdrowy...".
Znowu czekanie i w koncu chemia w klinice. Czerwona. Najsilniejsza. Jedna, druga....az w koncu szosta. Dziewczyna towarzyszyla narzeczonemu, kiedy tylko sie dalo, studiujac jednoczesnie i jakos dajac sobie z tym wszystkim rade. "Dlaczego nie odwolacie slubu?" - pukali sie w czolo wszyscy. "Dlaczego mielibysmy odwolywac?" - pukala sie w czolo para.
 No wiec byl piekny, choc maly i skromny slub. Milosc, i ze cie nie opuszcze, wynajecie mieszkania. A pozniej powrocil guz w nodze, przerzuty i znowu walka. Silny organizm chlopaka wytrzymywal wiele, psychika zaczela sie lamac. Rozpacz, stopniowe tracenie nadzieji, wagi i sil oraz zlosc dziewczyny, ze jej ukochany zaczyna sie poddawac. Zaczela zajadac stres i w kilka miesiecy byla nie do poznania.
 A pozniej przyszlo CIERPIENIE, o jakim sobie inni nie moga wyobrazic. Cos nie do objecia ludzkim umyslem. Cierpienie nekalo chlopaka tak, ze juz zadne leki nie pomagaly, a nic mocniejszego, niz morfina nie wymyslono. Garscie morfiny. Dziewczyna i rodzina chlopaka tracila zmysly z bezsilnosci, a w momencie kulminacyjnym ona pomyslala : "Moj Boze, albo go uzdrow albo go zabierz do Siebie, bo juz tego wszyscy nie wytrzymamy". Chlopak zmarl kilka godzin pozniej, odwiedzac jeszcze w snie swoja ukochana zone i przekazujac jej wazna wiadomosc. Miesiac pozniej bylaby ich pierwsza rocznica slubu. To bylo prawie dokladnie 5 lat temu...
 Chlopak mial 26 lat jak zmarl. Dziewczyna 22. Ta dziewczyna to ja...