O emigracji raz jeszcze

 Ostatnio, wsrod blogow ktore czytam, pojawilo sie kilka wpisow o emigracji. Ich autorki postanowily wyrazic swoje zdanie i podejscie do sprawy, a zostaly zwyzwane od nieudacznikow i nieslusznie promujace zycie w Wielkiej Brytanii, czy na emigracji.
 Przegladnelam wczoraj swoje stare wpisy na ten temat i zauwazylam, ze od jakiegos czasu minela mi tesknota za krajem, nawet za rodzina i znajomymi, ze przestalam idealizowac kraj swojego pochodzenia, a zaczelam miec stosunek bardziej realistyczny. Zlapalam sie na tym, ze nie tylko zaakceptowalam kraj, w ktorym mieszkam, ale tez pokochalam, bo w koncu czuje, ze znalazlam tu swoje miejsce i spokoj, ktorego brakowalo mi w Polsce. Bo w koncu to tu mam ludzi, ktorych kocham najbardziej na swiecie.
 Mysle, ze nie bez powodu jest fakt, ze podoba mi sie miejscowosc, w ktorej mieszkam. Ze jest tu spokojnie, rodzinnie, kulturalnie, cicho wrecz. Ze otaczaja mnie przewaznie mili i przyjazni ludzie, ze znalazlam kilku fajnych znajomych wsrod Polakow i nie tylko. Ze park piekny i rewelacyjny wybor szkol na wysokim poziomie. Ze przychodnia i lekarze na poziomie. Ze to nie tloczny Londyn, ale jakbym chciala to w kilkanascie minut moge sie w nim znalezc....
 Podoba mi sie tez mieszkanie, ktore wynajmujemy. Nie jest to ciemna i zimna klitka, a rano nie splywa nam woda z okien. Nie jest oczywiscie idealne i przydalby sie tak w sumie generalny remont przede wszystkim kuchni i lazienki, ale jak na standardy angielske i na cene, jaka za nie placimy, naprawde nie mamy na co narzekac. Mamy tez wlasciciela, ktoremu zalezy na tym, aby nam sie dobrze mieszkalo i zawsze jest otwarty na nasze uwagi.
 Nie mozemy tez narzekac na to, ze odkad maz zmienil miejsce pracy (bo branzy nie zmienil), to nie tylko zarabia lepiej, ale przede wszystkim ma lepsza atmosfere w pracy, dobrych szefow, swietne polaczenia pociagow, no i kumpli, z ktorymi mozna sie spotkac rowniez po pracy, bo sa co najmniej w porzadku. To wszystko wplynelo oczywiscie na samopoczucie mojego meza, ale tez na zdrowie! Nie ma tylu stresow, juz prawie od roku nie pali, no i nie ma nocnych zmian, ktore negatywnie na niego wplywaly.
 Dla moich dzieci UK zawsze juz bedzie ojczyzna, domem, w ktorym sie urodzili i wychowali. Dla nich to zycie tutaj bedzie jedynym, jakie tak naprawde poznaja. To zycie Anglikow i ich zwyczaje beda dla nich wzorem (oprocz wzoru rodzicow i otoczenia). I jestem z tego zadowolona. Dlaczego? Bo ten kraj szanuje ludzi i dzieci. Bo nawet, jesli zawsze bedziemy dla Anglikow emigrantami, to mimo wszystko Cie akceptuja i jestes traktowany z szacunkiem.
 Im dluzej jestem w UK, tym bardziej czuje sie przez ten kraj zaopiekowana. Nie, nie zyje z benefitow. Ale wiem, ze jesli zaszlaby taka potrzeba, to pomoc otrzymam, bo wiadomo, ze w zyciu roznie moze nam sie ulozyc. I sama ta swiadomosc daje mi poczucie bezpieczenstwa. Daje mi je takze to, ze zyjac z jednej wyplaty stac nas na oplacenie rachunkow, na zycie i drobne przyjemnosci. Rodzinne na Adasia jestesmy w stanie odkladac i okazuje sie, ze po roku jest to juz niezla sumka, ktora mozna zainwestowac w przyszlosc dziecka.
 O opiece medycznej juz pisalam. Jako przyszla mama blizniat jestem traktowana jak ktos wyjatkowy i obchodza sie ze mna wrecz jak z jajkiem :) Jak wszystkie kobiety w ciazy mam darmowe recepty i opieke dentystyczna jeszcze przez rok po porodzie. Moje dzieci beda mialy takie korzysci do 16 roku zycia. Wogole dzieci sa tu szanowane ponad wszystko i choc jak wszedzie, zdarzaja sie przypadki zaniedban, to na pewno moje dziecko nie bedzie chodzilo do szkoly glodne i zaniedbane, co zdarzalo sie mi w dziecinstwie.
 Tak, wyszedl mi pean na temat zycia w UK. Tak jest to moja subiektywna, ale tez aktualna opinia, bo jeszcze kilka lat temu mialam inne mysli i uczucia (w koncu przyjechalam tu z milosci i z myslami "Kilka lat i wracamy do Polski").  Tak, wiem, ze przeciez nie jest tu idealnie. Ze koszty zycia sa porazajace, rachunki z roku na rok wyzsze, a jedzenie drozsze, ale wskazcie mi kraj, gdzie jest inaczej. Tak, ja wiem, ze pieniadze to nie wszystko, ale dla mnie poczucie bezpieczenstwa moje i mojej rodziny, to jedna ze spraw priorytetowych. I nie zamienilabym go na niepewne zycie w Polsce, na zycie na kredyt i martwienie sie, ze nie starcza na jedzenie. Za duzo przeszlam, za duzo sie naplakalam w zwiazku z wiecznym brakiem pieniedzy, a co za tym idzie takze brakiem poczucia bezpieczenstwa, zeby nie doceniac teraz tego, co mam...