Wartosc slowa

 Dzisiejsza bezsenna noc wypelniona byla roznymi myslami i emocjami. Najdluzej zastanawialam sie nad tym, czy slowo w dzisiejszych czasach ma dla ludzi jakakolwiek wartosc. Slowem mozna wyrazac mysli, emocje, komunikowac sie, pocieszac, wyznac milosc, przyjazn, mozna tez obrazac i ranic. Kiedys slowa autorytetow spijalismy z ust, bralismy do serc, dzisiaj podchodzimy z cynizmem, dzielimy na czesci, analizujemy, poddajemy w watpliwosc.
 To prawda, ze zaczynam nam brakowac autorytetow, a slowa wszelakie zaczynaja tracic na wartosci. A jak to jest w internecie? Mysle, ze wielu ludzi nadal uwaza, ze slowa wypowiedzane w sieci, to slowa majace mniejsza wartosc, bez znaczenia. No bo, czy hejterzy powiedzieliby to samo w twarz osobie, ktora obrazaja? Czy nadal byliby tacy odwazni?
 Czy to, ze mozemy byc anonimowi, usprawiedliwa zlosc, nienawisc czy inne negatywne emocje, ktore wylewaja sie z ludzi? Czy to znaczy, ze my w wirtualnym swiecie jestesmy naprawde soba, czy jakims sztucznym wytworem, awatarem, alterego, jak zwal tak zwal...
 Moj blog jest wyrazem tego, co we mnie siedzi, moich przezyc, przemyslen i emocji. A mysle, ze gdzie sa emocje, tam jest prawda, dlatego nigdy nie traktowalam znajomosci internetowych jako tych gorszej kategorii. Bo gdybym tak myslala, to nie wyszlabym za maz za chlopaka poznanego w internecie. Staram sie ufac ludziom i szukac w nich dobra, wiec nie zakladam z gory, ze ktos oszukuje lub podaje sie za kogos, kim nie jest. A czy mi sie to zdarzylo? Oczywiscie, ale nawet nie tak czesto, jakbyscie mogli myslec. Bo to jakies kilka procent, jesli chodzi o ludzi, ktorych poznalam.
 Gdy bylam nastolatka z problemami, internet stal sie moja ucieczka. Szukaniem wsparcia w samotnosci. I wiecie co? Ciesze sie teraz z tego niezmiernie! Nie ucieklam w alkohol, narkotyki, samotnosc, ale mimo wszytko zaczelam szukac wsparcia. Dzieki kafejkom internetowym poznalam swietnych i ciekawych ludzi, ktorzy mi pomogli, pierwszych chlopakow, milosci, fascynacje. Wyszlam na prosta, zaczelam takze w prawdziwym zyciu wychodzic do ludzi, powoli sama sobie radzic i ukladac zycie.
 Po smierci pierwszego meza internet po raz kolejny mnie uratowal i po raz kolejny wyszlam dzieki niemu z dolka i poznalam kolejna milosc. A poniewaz mam sklonnosci do wpadania w emocjonalne doly, to wcale nie bylam zdziwiona faktem, ze po urodzeniu dziecka dopadla mnie kolejna depresja. Nie pomoglo to, ze bylam z dzieckiem sama na emigracji. Maz cale dnie w pracy, rodzina i wsparcie daleko, a ja sama borykalam sie trudami macierzynstwa. I stad moj pomysl wybebeszenia sie w internecie.
 Ciesze sie, bo dzieki temu poznalam osoby, ktore pomogly mi sie po raz kolejny pozbierac i zaakceptowac siebie jako matke. Jednak nigdy nie domyslilabym sie, ze gronie mamowym moze byc tyle zlosci, nietolerancji, falszu i obludy! Mama, ktora dzisiaj Ci doradza, jutro obraza i wbija noz w plecy. Ciezko bylo mi to na poczatku zaakceptowac, ale jak pisalam, staram sie ufac ludziom i jednak wierzyc w ich dobre intencje. I ciesze sie, ze nie stracilam wiary w ludzi i nadal mam nadzieje. Ze nawet w internecie moge znalezc przyjazn i zaufanie, bo sama nie traktuje takich znajomosci lekko. Wiaze sie to u mnie z uczuciami, emocjami, poswiecam swoj czas, uwage, wiec czy moge to uznac, za przyjazn gorszej kategorii? Taka, ktora mozna potraktowac lekko i po wspolnych przezyciach powiedziec "Ok, juz mi nie jestes potrzebny, wiec zegnam"? Mysle, ze w realu malo kto wykazalby sie takim rakiem wyczucia i dojrzalosci.
 Tak jak w realnym zyciu, tak i w wirtualnym staram sie byc jak najbardziej prawdziwa. No moze w sieci bardziej otwarta, ale to nie znaczy chyba ze gorsza, prawda? Bedac w sieci wole byc soba, a nie wymyslonym awatarem...