Uwielbiam!

Uwielbiam, gdy podchodzi do mnie znienacka i siarczyscie caluje.
Uwielbiam, gdy podchodzi, patrzy mi w oczy i mowi swoim slodkim glosem "mama".
Uwielbiam, gdy tuz przed zasnieciem kladzie sie na ramieniu jednego rodzica i macha do drugiego mowic "papa".
Uwielbiam, gdy ogladajac poranna bajke edukacyjna powtarza po angielsku wszystkie cyfry i wie, co po czym nastepuje.
Uwielbiam, gdy wystukuje na kalkulatorze cyfre 2 i mowi "tu", albo 3 mowiac "triii" itd.
Uwielbiam to, ze z innej bajki edukacyjnej nauczyl sie kilka migowych ruchow, ktore lubi powtarzac. Szczegolnie takie jak "friends", "bag", "It's time to sign" czy "pond".
Uwielbiam, gdy bawi sie mocno sie przy tym skupiajac, a mine ma przy tym nieziemska.
Uwielbiam, gdy zjada ze smakiem obiad, ktory dla niego przygotowalam.
Uwielbiam, gdy akurat nie zabkuje, jest zdrowy i nie ma skoku rozwojowego, a ja dzieki temu mam wiecej sil i cierpliwosci do zabawy z nim.
Uwielbiam, gdy na pytanie np czy ma ochote na mleko, odpowiada z cala swiadomoscia "tak".
Uwielbiam jego logiczne myslenie, gdy np wczesnym rankiem probuje go przekonac, ze powinnismy jeszcze spac, bo za oknem ciemno, a on patrzac na mnie jak na idiotke, pokazuje palcem na lampe.
Uwielbiam, gdy z odpowiednia mina i intonacja "rozmawia" przez telefon.
Uwielbiam, gdy wyglupia sie z tata, a ich radosc i szczery smiech wypelnia cale mieszkanie.
Uwielbiam, gdy domaga sie pieszczot i tulaskow, przytulajac swoja twarz do mojej.
Uwielbiam, gdy usmiecha sie do ludzi na ulicy, zagaduje i na pozegnanie mowi zawsze "papa" machajac przy tym reka.
Uwielbiam to, ze na swietlicy dla dzieci bawi sie samodzielnie prawie przez 2 godziny, tylko od czasu do czasu podchodzac do mnie i upewniajac sie, ze jestem.
Uwielbiam go, no uwielbiam!