To jak to z ta bliskoscia?

 Ostatnio zakupy z malym, a szczegolnie te ubraniowe to droga przez meke. Zbliza sie jesien, powoli robi sie chlodniej i stwierdzilam w szafie pewne braki odziezowe. Maz mial pare dni wolnego, wiec postanowilam skorzystac z okazji i zarezerowalam sobie samotny wypad na zakupy do Londynu (ogromne Westfields w Stratford i tak miedzy nami zakupy tam, to byla dla mnie straszna meczarnia :p).
 Wcale nie czulam z tego powodu wyrzutow sumienia, bo wiedzialam, ze maz da sobie swietnie rade sam z dzieckiem. Stwierdzilam, ze nalezy im sie dzien tylko dla siebie po tym jak przez pare dni nie widzieli sie prawie wcale. Adas byl tak steskniony, ze gdy tata poszedl w parku do ubikacji maly sie bardzo wystraszyl i zaczal glosno plakac...
 Owszem, bylam ciekawa jak dziecko zareaguje na brak mamy przez pol dnia. Nie, nie balam sie o niego, bo w sercu czulam, ze na tyle jestesmy blisko, ze moj brak nie przerazi go. Wiem, ze to brzmi absurdalnie, ale moje dziecko nie jest do mnie uwiazane, ale z drugiej strony jestesmy na zawsze polaczeni niewidzialna nicia. Nie wiem jak to lepiej wytlumaczyc...O moze tak, ze nawet jak mnie nie widzi wie, czuje moja bliskosc. Jego poczucie bezpieczenstwa, poczucie bliskosci ze mna nie jest zaburzone.
 Gdy bedac juz w Londynie zadzwonil maz i rozmawialam z malym przez telefon, bylo tak jak zwykle czyli Adas "powiedzial" jak robi brum brum, piesek, kotek, po czym wrocil z tata do jedzenia obiadku. Dla niego i dla mnie to byla zupelnie normalna sytuacja mimo, ze nie zostawiam go czesto samego z tata.
 Wrocilam do domu, zastalam ich na spacerze i Adas owszem ucieszyl sie na moj widok, ale nie jakos przesadnie. Widzialam kiedys dzieci placzace na widok wracajacej mamy, tak jakby z pretensja "dlaczego mnie zostawilas?". Adas przytulil mnie i wrocil do zabawy z tata. Jednak zagladal od czasu do czasu w moja strone, zeby sprawdzic czy patrze, podchodzil co jakis czas, zeby mnie dotknac i szedl dalej w swoja strone. Tak samo zachowuje sie w domu, a jak jestem czyms zajeta, pyta glosno "mama?", zeby "pochwalic sie" efektami zabawy (np wieza z klockow).
 Gdy moje dziecko bylo malutkie tulilam je gdy tego potrzebowal, ale nie nosilam w chuscie. Przy drugim dziecku planuje mei tai, ale ze wzgledow praktycznych. Adas zasypia z nami, ale spi spokojnie w lozeczku nawet czasami do 5 rano, a pozniej przychodzi spac do nas. Ze wzgledow praktycznych, ale majac tez na uwadze to, ze widocznie tego potrzebuje. Gdy usypiamy go z mezem razem, maly tuli sie to raz do niego, raz do mnie, az w koncu zasypia.W wiekszosci przypadkow przy mnie, bo widocznie czuje sie najbardziej komfortowa czujac moje cieplo i zapach, ale popoludniami tata usypia go sam (jak jest w domu oczywiscie) i jest ok.
 Nie jestesmy zazdrosni z mezem o uwage i milosc dziecka, bo wiemy, ze kocha nas tak samo mocno i nie potrzebujemy od niego potwierdzenia, ze tak jest w formie "bo do kogo pierwszy podejdzie, do kogo sie przytuli" i tak dalej. Nie potrzebuje potwiedzenia takze w formie placzu dziecka, gdy nie ma mnie w domu. Nie musze zawsze wszystkiego robic sama, bo wcale nie mysle, ze "mamusia wszystko wie, umie i zrobi najleiej". I nie mam watpliwosci i zastrzezen do tego, czy jestem mother enough...