Ostatni raz...

 Maz uswiadomil mi, ze to ostatni raz, kiedy jestem w ciazy. I uczepilam sie tej mysli, ktora mnie jakos tak...pocieszyla :) Postanowilismy po blizniakach zakonczyc etap prokreacyjny i zamiast budowania rodziny, zajmiemy sie jej rozwojem :) Wiaze sie to stety-niestety z tym, ze nigdy nie bede mama dziewczynki, ale jakos to przeboleje...
 Wlasnie...bol...Uczepilam sie mysli, ze ostatni raz tak cierpie, mecze sie i przechodze to, co przechodza. Uwierzcie mi, ciaza blizniacza jest zupelnie innym od ciazy pojedynczej. Z Adasiem prawie do konca pracowalam w zlobku, chodzilam na dlugie spacery, meczylam sie wlasciwie dopiero pod koniec ciazy. Nie liczac bolu plecow i poczatkowych mdlosci, wspominam ja jako wspanialy czas.
 Teraz...no coz...Moze zaczne od stresow zwiazanych z poczatkowymi krwawieniami, z informacja o blizniakach, o rodzaju mojej ciazy i mozliwosciach komplikacji, dodatkowymi badaniami, zwiazanymi z tym dojazdami, obezwladniajacym zmeczeniem i niskim apetytem. Od kilku tygodni dzieciaki rosna tak intensywnie, ze ciezko mi juz wstac z lozka, przekulac sie z boku na bok, wyjsc na dalszy spacer.
 Okolice miednicy i pachwin od kilku tygodni tak mnie bolaly, ze czesto mialam lzy w oczach. Takze z bezsilnosci. Dopiero w ten weekend bole lekko popuscily (po tym, jak pewnej nocy zlapal mnie taki bol biodra, ze myslalam, ze bede wzywac karetke) i zdalam sobie sprawe jak bardzo cierpialam...
 Byc moze byloby to wszystko dla mnie bardziej znosne, gdyby nie fakt, ze mam w domu malego, potrzebujacego jeszcze duzo uwagi brzdaca. Dla ktorego (poza przedszkolem) najlepiej byloby, zeby wszystko bylo tak jak zwykle, czyli mama, zawsze na zawolanie, czyste, wyprasowane ubrania, codziennie swiezy obiadek, spacer...
 Byc moze sa tacy, ktorzy uwazaja, ze zawsze mozna sobie odpuscic, nie posprzatac, nie gotowac, ale ja do takich nie naleze. Dla mnie bardzo wazne jest to "ciepelko domowe", to poczucie bezpieczenstwa, ktore czuje sie po przejsciu progu mieszkania, zapachy obiadu i wypranych ubran. Nie aspiruje do miana Perfekcyjnej Pani Domu, ale jednak okazuje sie, ze nawet odhaczajac tzw. podstawowa liste codziennych obowiazkow, niewiele zostaje mi czasu na wypoczynek.
 Bede szczera (jak zwykle) i napisze, ze cieszy mnie fakt, ze przynajmniej w dzien, kiedy Adas idzie do przedszkola moge znalezc chwile dla siebie, na bezstroskie zanurzenie sie w przestrzeni wirtualnej np, na to, by tez cieszyc sie choc troche ta ciaza (bo maluchami ciesze sie bezgranicznie), poswiecic jej troche uwagi, posluchac swojego organizmu, dac mu chwile wytchnienia. Ciesze sie, ze moge sobie odpuscic dluzszy spacer, bo wiem, ze zawsze w zlobku jest czas na wyjscie do ogrodu, a mnie nie zjedza wyrzuty sumienia, ze kisze sie caly dzien z dzieckiem w domu.
 Nie zaluje, ze zaszalam w ciaze w tym, a nie innym momencie. Mlodsza juz nie bede, silniejsza ani (zapewne) madrzejsza, a mam gleboko w sercu przeczucie, ze jak urodza sie bliznieta, to poczuje, ze moja rodzina jest juz pelna. Wyzwan jeszcze przede mna wiele. Byc moze niektore z nich bede przezywac kolejny raz, inne pierwszy, ale za to wiele z nich, szczegolnie tych poczatkowych, ciezkich i bolesnych, po raz ostatni. I ta mysla zyje :)