Co moze przyniesc nowy dzien...

 Ci, ktorzy czytaja mnie od poczatku, wiedza, ze moje zycie obfitowalo w rozne niesamowite przezycia - te dobre, ale tez te zle. Gdy u innych zycie plynie w sposob malo skomplikowany, tak u mnie nawet najprostsza sprawa potrafi sie zmienic w pokrecona do kwadratu i sprawic, ze jeszcze mnie w zyciu pewne rzeczy potrafia zaskoczyc.
 W tym tygodniu trafilam do szpitala z krawieniem. Maz wezwal dla mnie karetke, bo delikatnie piszac, odplywalam. Gdy przybyl ambulans juz bylo mi lepiej, ale nadal mialam bardzo niskie cisnienie, dlatego postanowili mnie wziac do szpitala. Maz zostal z malym w domu, a ja zabrana na lezance myslalam, co tez mnie jeszcze czeka.
 W szpitalu juz nie krwawilam, cisnienie unormowali mi kroplowka i gdy dostali moje wyniki krwi (2.30 w nocy), wypuscili mnie do domu z zaleceniem kontrolnego usg tego samego dnia. Rano mialam zaplanowane juz duzo wczesniej kontrolne USG nerek i postanowilam nie stracic terminu. Wynik wyszedl taki jak sie spodziewalam, czyli lewa nerka pracuje na ok. 5%, sa w niej zastoje i generalnie jest do bani. Prawa na szczescie zdrowa.
 Pozniej do szpitala, gdzie wczesniej trafili na reszte badan. Maz po razy kolejny musial zostac z malym w domu. Zawiozla mnie kolezanka, ale czekala w samochodzie ze swoimi corkami. Wiec sama musialam przyjac na klate kolejne wiesci i badania...
 A wiesci sa takie, ze bijace serce jest nie jedno, ale dwa...."Strasznie pani blada", uslyszalam. A mnie z wrazenia zmrozilo. Blizniaki!!! I tu koniec dobrych wiadomosci. Bo oczywiscie, jak to u mnie normalne, sprawa nie jest taka prosta :/ Dzieciaczki najprawdopodobniej dziela jedna restauracje, co nie jest norma niestety. Kazdy z nich powinien miec swoja wlasna, zeby zdrowo rosnac i sie rozwijac. Moj przypadek moze niesc ze soba wiele roznych konsekwencji, ktorych wole tutaj nie przytaczac...
 Na nastepne USG dostalam skierowanie do specjalistycznego szpitala w Londynie i wierze, ze znajda sie specjalisci, ktorzy o nasza trojke dobrze zadbaja. Mialam moment paniki, ale po rozmowie z mama, jestem spokojniejsza,bo wiem, ze nie zostane bez pomocy, szczegolnie przy Adasiu...
 Wiem, ze "wszystko sie moze zdarzyc", a uwazac moge tyle, ile moge. Reszta juz jest poza mna, nie zalezy ode mnie i moich dzialan, wiec nie moge brac za to odpowiedzialnosci :/ Moge tylko pilnowac terminow badan i wierzyc w cud. Oraz w kompetencje lekarzy, do ktorych trafie...