Blogosmrodek

 Posmierduje mi ostatnio w blogosferze i to bardzo. Czytam niektore posty popularnych blogerek i czuje niesmak. I nie tylko chodzi o rozne afery i aferki, ale o cos, co pojawia sie zewszad i nie bardzo potrafie sie z tym pogodzic, a mianowicie posty o tym, jakim powinnam byc blogerem i co powinnam pisac i czytac.
 Juz nie raz, nie dwa czytalam rady typu "Co zrobic, zeby zdobyc popularnosc" i dlaczego jestem be, bo sie do nich nie stosuje. Podobno to zle, ze nie pisze dla statystyk i czytelnikow. W wyszukiwarce google nikt mnie nie odszuka, chocby nawet szukal przez hasla typu "sposoby bicia dziecka". Owszem, zdaje sobie sprawe, ze nie pisze w proznie, ale z drugiej strony malo mnie obchodzi, czy przeczyta mnie jedna czy dziesiec osob. Wazne, ze moze znajdzie sie ktos, kto mysli, czuje podobnie, zeby ta samotnosc matki trojga dzieci, byla bardziej znosna.
 Przeczytalam ostatnio, ze jestem analfabetka, bo czasem brak mi weny i pisze, zeby pisac, ze to jak pojscie to wc w Mc Donaldsie....I z tym ostatnim sie nawet zgodze, bo rzeczywiscie "czasami musze, inaczej sie udusze". Musze wylac swoje zale, slowa, ktore mnie przepelniaja i ktore potrzebuja ujscia. Przynajmniej moj maz nie slucha zrzedzenia.
 Pewna blogerka napisala tez post o tym, ze nie lubi czytac blogow, gdzie sa bledy ortograficzne. Szczerze? Lata mi to. Po latach szkolnego oceniania mam dosc ciaglego zwracania na jezyk i skladnie, choc niezaprzeczalnie pisanie bloga to forma gimnastyki mozgu. Rozne sa formy przekazu. Nawet #cbdhjgkugjhkv moze cos znaczyc dla autora, nie musi przy tym dla wszystkich czytelnikow znaczyc to samo.
 Podobno tylko niektore blogi parentingowe sa ambitne i godne polecenia (i co, moze te najpopularniejsze? np taki jeden, na ktorym mozna bylo kiedys przeczytac instrukcje robienia galaretki z torebki :p). Ze to styd pisac o kupkach i zupkach. Szczerze? Gdyby nie te blogi, to nie byloby wiekszosci parentingowcow. To szukajac informacji na temat zdrowego kolorytu kupek dziecka, czy poszerzania diety trafilo sie na ten, czy inny blog. To, ze niektore z tych blogow postanowilo "zmienic profil", to co innego. Niektore z zalem jednak (za starymi czasami) musialam pozegnac.
 Mam wiele ulubionych blogow, ktore nie sa popularne. Sa o dzieciach, rodzicach, o ich wspolnym zyciu. Lubie czytac co tam u nich slychac, a dowiaduje sie, ze nie powinnam. Bo to "o niczym", bo to "malo ambitne", "bo nie mam co robic chyba". Tak, mam co robic, ale zajmujac sie tylko i wylacznie dziecmi i domem od rana do wieczora, potrzebuje jakiejs odskoczni, potrzebuje spotkania z czlowiekiem, nawet jesli to tylko wirtualne spotkanie. I mozecie mnie za to hetowac ile wlezie.
 A i jeszcze okazuje sie, ze zostawiajac komus komentarz, niezgadzajacy sie z opinia autora, nawet nie obrazliwy, po prostu wyrazajacy inne zdanie, jestem automatcznie hejterem. I nagle okazuje sie, ze brak dyskusji, bo ukazuje sie, co 10 komentarz, a inne niezgodne z PR bloga sa usuwane lub niepublikowane. A pozniej czytam narzekania na falsz w blogosferze od tych samych osob :/
 No i na koniec sprawa wlasnie tych nieszczesnych komentarzy. Ludzie, naprawde nie wiecie, dlaczego ludzie sie nimi ekscytuja (nawet ja), czytaja je, odpowiadaja, dodaja? Z tych samych powodow, dla ktorych nasze mamy siedzac na lawce komentowaly z kolezankami Kryske spod 10-tki, co to sobie nowego chlopa znalzla, Jaska spod piatki, ktory znowu przyszedl pijany do domu i Magde spod osemki, ktora sobie nowe rajstopy kupila ;) Czasy sie zmienily, nie siedzimy przed blokami na lawkach, nie biegamy po sasiadkach na kawcie i plotki. My to przenieslismy do internetow. A ze czasem poprzez zludna anonimowosc wzbudza w nas najgorsze instynkty to inna sprawa, Moze jacys uczeni i badacze sie tym zajma. Albo ambitne blogerki. Ja mam zamiar zostac soba. Niech. Dystans. Bedzie. Z. Wami. Howk!